دل نوشته ای از یک دوست: غدیر یک چشمه نیست! غدیر اقیانوسی است به وسعت باور های ما. غدیر تجلی گاه ایمان ما به وسعت هزاران سال است. غدیر کعبه ای دیگر است در آن سوی مرز های تصور. غدیر درخت سبزی که با اشک های شیعه آبیاری می گردد در غیاب صاحبی سبزتر. غدیر بنایی دارد به بلندای کعبه که بند بندش از روح آزاده شیعه بنا شده است . غدیر صفا و مروه ای دارد به وسعت کرب و بلا! اسماعیلی دارد که 6 ماه بیش تر نداشت!و فراتی  هزاران بار از زمزم گوارا تر ...

آری این است غدیر آنچه را که جز نامش هر سال به خاطر نمی آوریم و کمتر برای صاحب و لایق یگانه سبزش دعا می کنیم تا شاید هر چه زود ما را از آن غدیر حقیقی سیراب سازد، به انتظار دیدار رویش تا شاید باز آید در همین غدیر...